Δημοσιεύουμε εδώ και ηλεκτρονικά τη μπροσούρα «Ξεγυμώνοντας την ηθική» που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2008 στη Θεσσαλονίκη. Παρατίθεται με ελάχιστες διορθώσεις όπου χρειάστηκε να «αναιρεθούν» οι αήθεις επιθέσεις του δαίμωνα του τυπογραφείου στο «αντί προλόγου» και σε καναδυο άλλα σημεία. Για οποιαδήποτε κριτική, σχόλια και γενικά οποιαδήποτε επικοινωνία αφήστε comment ή γράψτε μας στο ypogeiosteki@yahoo.gr.

Για να κατεβάσετε την έκδοση σε pdf κάντε κλικ εδώ >> brosurefinal (έκδοση όπως τυπώθηκε/ χωρίς διορθώσεις).

Advertisements

~ από moralitystrippeddown στο Αύγουστος 30, 2008.

7 Σχόλια to “”

  1. Σχόλια στο indymedia

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=904325

  2. Κι άλλα σχόλια επίσης στο indymedia

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=905850

  3. Ένα σύντομο διευκρινιστικό σχόλιο (Σ.τ.μ.)

    Το ζήτημα του βιασμού προφανώς τίθεται στο κείμενο και τον πρόλογο μας, με ένα τρόπο που προσπαθεί να διεγείρει και αντιδράσεις-απαντήσεις από εκείνους οι οποίοι γίνονται στόχος της κριτικής (δηλ. όσους συμμερίζονται τη φεμινιστική προσέγγιση επί του θέματος) αλλά και παθιασμένες απαντήσεις και καταγγελίες για το ποιόν και το ήθος του γράφοντος και κατά συνέπεια και των μεταφραστών, από όσους δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει πολιτική κριτική και πόσο σημαντικό είναι αυτή να έχει περιεχόμενο και όχι να ταλανίζεται ανάμεσα σε συναισθηματικά κρεσέντα και προσωπικές επιθέσεις. Με άλλα λόγια ήταν μία από τις προθέσεις μας να προβοκάρουμε και από ότι φαίνεται τα καταφέραμε…
    Παραβλέποντας λοιπόν το γεγονός πως η έκδοση αυτή δεν είναι μια έκδοση που ασχολείται απλά και μόνο με το βιασμό ή το σεξισμό, όπως ακούσαμε και διαβάσαμε από διάφορους, αλλά και με κάμποσα άλλα εξίσου σημαντικά πράγματα, οφείλουμε να κάνουμε μερικά σχόλια επί αυτού, προς όφελος του γόνιμου «διαλόγου» και για να μην πάει και η «προβοκάτσια» στο τζάμπα και καταλήξει να υπάρχει μόνο για εφέ.
    Αν και νομίζουμε πως είναι αρκετά ξεκάθαρο στον πρόλογο, οφείλουμε εδώ να ξαναγράψουμε πως δεν τίθεται ζήτημα σύγκρισης ανάμεσα στον βιασμό και σε οποιαδήποτε άλλη μορφή εκμετάλλευσης (π.χ. τη μισθωτή εργασία ). Για να συγκρίνουμε δύο διαφορετικά πράγματα χρειάζεται να τα ποσοτικοποιήσουμε και από εκεί και πέρα να πούμε αν είναι ίσα, ποιο είναι πιο μεγάλο ή ποιο είναι πιο μικρό. Αυτό όμως είναι δουλειά της στατιστικής επιστήμης κι όχι της επαναστατικής θεωρίας. Γράψαμε και ξαναγράφουμε πως στον καπιταλισμό που όλα υπολογίζονται με το χρήμα, το χρήμα είναι το μόνο γενικό ισοδύναμο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συγκρίνει τα πάντα. Οι αστικές επαναστάσεις που εισήγαγαν τη μισθωτή εργασία -και κατά συνέπεια τον υπολογισμό της ανθρώπινης δραστηριότητας σε μονάδες χρήματος- σαν παγκόσμια κυρίαρχη συνθήκη είναι αυτές που διακήρυξαν ότι οι άνθρωποι είναι ΙΣΟΙ! Ο ένας είναι ίσος με τον άλλον, τα απομονωμένα άτομα είναι ίσα μεταξύ τους και φυσικά πίσω από τις διάφορες πομπώδεις διατυπώσεις τύπου liberte-egalite-fraternite, μέτρο αυτής της ισότητας είναι το χρήμα.
    Εφόσον λοιπόν οι συγκρίσεις δεν είναι αντικείμενο που θα έπρεπε να απασχολεί την ανταγωνιστική κριτική τότε ποια είναι η στόχευση που θα ‘πρεπε να έχει μια προσπάθεια τέτοιας θεωρητικής κριτικής; Ας αφήσουμε όμως εδώ να μιλήσουν τα ίδια τα υποκείμενα της εκμετάλλευσης για να μπορέσουμε να εξάγουμε καλύτερα τα συμπεράσματά μας.

    […] Οδηγώ προς τον τρίτο καταυλισμό. «Από εδώ η κόρη μου η Σάσα. Είναι μεγάλο κορίτσι πια και μας βοηθάει. Την παίρνουμε κάθε μέρα στα χωράφια». Ο περήφανος πατέρας ακουμπάει το χέρι του στον ώμο του μεγάλου κοριτσιού. Εκείνη παίζει τα μαλλιά της και μου χαμογελάει μέσα από τα σάπια δόντια της. «Πόσο χρονών είσαι;» Δεκαπέντε. «Σχολείο πας;» Ποτέ. «Στον γιατρό;» Παίρνει ντεπόν. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ήρθαν εδώ κάποιοι ακτιβιστές, έχουν να δουν γιατρό αυτοί οι άνθρωποι. Οπότε, πονάει κεφάλι; Ντεπόν. Πονάει στομάχι; Ντεπόν; Κάηκαν μαγειρεύοντας; Ντεπόν.
    Ζουν πολλά παιδιά εδώ στην τρίτη παραγκούπολη κι ακόμα περισσότερα ζουν σε μικρά διαμερίσματα στην Λάππα, την Βάρδα και τα γύρω χωριά. Ελάχιστα πηγαίνουν σχολείο – τα περισσότερα βγαίνουν από πολύ μικρά στη δουλειά. Με μειωμένο μεροκάματο. «Γιατί μαζεύει λιγότερες φράουλες. Φυσικό». Πολύ φυσικό το θεωρεί ο μπαμπάς της Σάσας. Όπως κι ότι η Σάσα δουλεύει. Ο μπαμπάς, η μαμά και η Σάσα σηκώνονται κάθε μέρα στις 4. Πρώτη κίνηση να ανοίξουν την τηλεόραση. Στη δική τους παράγκα έχουν ρεύμα, έτσι κάθε πρωί μαθαίνουν τα νέα της πατρίδας. Πίνουν δυνατό τσάι – γάλα η Σάσα «γιατί είναι παιδί». Κι ύστερα πηγαίνουν στην κεντρική πλατεία της Μανωλάδας για να τους φορτώσει στην καρότσα το αφεντικό και να τους πάει στο χωράφι. Η οικογένεια είναι από τις τυχερές: καταρχήν έχουν δουλειά κι έπειτα δουλεύουν για τον ίδιο γαιοκτήμονα εδώ και χρόνια. Οι υπόλοιποι στην πλατεία περιμένουν να τους διαλέξουν. Πως; Με ποιά κριτήρια; Τα γερά μπράτσα και τις φαρδιές πλάτες, για τους άντρες που κουβαλάνε τα χώματα και σκάβουν τα χωράφια. Την ευλυγισία, για τις γυναίκες που σκύβουν ανάμεσα στα στενά αυλάκια του θερμοκηπίου για να μαζέψουν τις φράουλες. «Η Ελλάδα μας κάνει την χάρη και μας ανέχεται. Στη Βουλγαρία η Σάσα και η γυναίκα μου θα ήταν πουτάνες κι εγώ άνεργος. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι και να φύγεις τώρα, σε παρακαλώ, γιατί θα έρθει το αφεντικό». […]
    Φράουλες και αίμα, «Ε» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας 30-3-2008, Έρευνα: Ντίνα Δασκαλοπούλου, Μάκης Νοδάρος Φωτογραφίες: Γιάννης Λιάκος

    Στο παραπάνω απόσπασμα από το γνωστό άρθρο «Φράουλες και Αίμα» της Ελευθεροτυπίας, βλέπουμε την εικόνα που έχει ένας μετανάστης για την ίδια του τη συνθήκη, τη δικιά του και της οικογένειας του. Δεν είναι ούτε ο βιασμός ούτε η σεξουαλική βία που αυτός ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται ως εκμετάλλευση, «Στη Βουλγαρία η Σάσα και η γυναίκα μου θα ήταν πουτάνες» λέει και είναι ξεκάθαρο τόσο για αυτόν όσο και για την οικογένειά του ότι αυτή είναι μια συνθήκη άγριας βίας και εκμετάλλευσης*. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με άλλα κομμάτια των συνθηκών διαβίωσής του. Το ότι η ανήλικη κόρη του, αντί να πηγαίνει στο σχολείο και να παίζει δουλεύει, και για αυτή τη δουλειά πληρώνεται με το κομμάτι, με αποτέλεσμα για τον ίδιο χρόνο δουλειάς να παίρνει λιγότερα από τους υπόλοιπους, του φαίνεται φυσικό. Το να υφίσταται ως μετανάστης την πιο άγρια μορφή εκμετάλλευσης και σε σχέση με τις ελληνίδες και τους έλληνες εργάτες να υποτιμάται και να αξιολογείται ουσιαστικά ως άνθρωπος χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης, παρά μόνο ως φορέας εξευτελιστικά φτηνής εργατικής δύναμης, του φαίνεται τόσο φυσικό που νιώθει ευγνωμοσύνη για το ελληνικό κράτος. «Η Ελλάδα μας κάνει την χάρη και μας ανέχεται» λέει.
    Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζουμε εδώ ότι τα υποκείμενα της εκμετάλλευσης δεν έχουν τη δυνατότητα αυτοσυνείδησης και αντίληψης της ίδιας τους της συνθήκης και ότι πρέπει να έρθουν κάποιοι πεφωτισμένοι να γράψουν μπροσούρες για να τους τα εξηγήσουν. Τέτοιου είδους «λενινισμοί» δεν μας εκφράζουν όπως εύκολα θα διαπιστώσει κάποιος αν μπει στον κόπο να διαβάσει όσα γράψαμε. Αυτό που λέμε είναι ότι αν κάποια αξία έχει μια θεωρητική δουλειά, αυτή είναι να προσπαθήσει να αναδείξει και να ξεδιαλύνει όσα μυστικοποιεί η σχέση κεφάλαιο τα τελευταία 200 χρόνια. Ο βιασμός δυστυχώς είναι τόσο ξεκάθαρη μορφή βίας, τόσο για αυτόν που την υφίσταται, όσο και για αυτόν που την ασκεί, που δε μένουν και πολλές θεωρίες να πούμε. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να δούμε πως και για τι υπάρχει ο βιασμός, ο σεξισμός και τόσες άλλες μορφές εκμετάλλευσης, από πού πηγάζουν και πως τα υποκείμενα τις πολεμούν.
    Το ότι η μισθωτή εργασία τώρα είναι μια συνθήκη που ο καπιταλισμός ανέκαθεν την παρουσίαζε και συνεχίζει να την παρουσιάζει ακόμα σαν «φυσική» αυτό δεν χρειάζεται να μας το πει ο Ντωβέ. Το ότι τα ίδια τα υποκείμενα της εκμετάλλευσης πολλές φορές την αντιλαμβάνονται σαν «φυσική» συνθήκη, νομίζουμε ότι φάνηκε πολύ ξεκάθαρα από το παραπάνω παράδειγμα αλλά και από την καθημερινή εμπειρία του καθενός μας. Αν λοιπόν υπάρχει μια συνθήκη η οποία σχετικοποιείται ασυστόλως, αυτή δεν είναι ο βιασμός. Είναι η μισθωτή εργασία, η βάση των σύγχρονων εκμεταλλευτικών κοινωνιών η οποία διαμορφώνει τη σχέση κεφάλαιο και τις διάφορες μορφές εμφάνισης της. Αν λοιπόν μια θεωρητική κριτική του υπάρχοντος παραλείπει να αναδείξει τη σημασία της μισθωτής εργασίας και αδυνατεί έστω και να επιχειρήσει να την απομυστικοποιήσει, τότε αυτή μας είναι μάλλον αδιάφορη, αν όχι εχθρική, όταν παραπαίοντας ανάμεσα σε προσεγγίσεις ψυχολογικών και συναισθηματικών επιπτώσεων και εκτιμήσεις κινήτρων, σχετικοποιεί τη βία της μισθωτής εργασίας, λέγοντας: «εντάξει μωρέ, πολλοί άνθρωποι δουλεύουν και δεν αισθάνονται καθόλου άσχημα».

    Ξέρουμε πως εδώ, από τη φεμινιστική κυρίως αντίληψη θα αντιπαρατεθεί το επιχείρημα της σχετικής αυτονομίας των διαφόρων μορφών εκμετάλλευσης. Αυτό είναι ένα ζήτημα το οποία πιστεύουμε ότι έχει απαντηθεί θεωρητικά και όχι μόνο από τη δική μας έκδοση. Είναι ένα ζήτημα που επιδέχεται πολύ εκτενή κριτική για να το καλύψουμε εδώ σε ένα απλό σχόλιο. Άλλωστε όποιος ενδιαφέρεται για αυτή την κριτική σίγουρα θα τη βρει, για τους υπόλοιπους θα ήταν σαν να φωνάζουμε σε έναν κουφό με τηλεβόα…

    *Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα συνεπείς με αυτά που γράφουμε εδώ θα πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναφορά σ’ αυτό το άλμα από το βιασμό στην πορνεία. Αυτό μας φάνηκε λογικό γιατί ως γνωστόν το μεγαλύτερο κομμάτι των εργαζόμενων γυναικών στην πορνεία, το κάνουν τελώντας σε συνθήκες καταναγκασμού, υπό καθεστώς ομηρίας και κάτω από τις πιο άγριες και βίαιες συνθήκες πράγμα που σημαίνει ότι για αυτές τις γυναίκες η πορνεία είναι ένας καθημερινός κατ’ εξακολούθησιν βιασμός. Δεν μπορούμε όμως να μη σημειώσουμε ότι η πορνεία ως επάγγελμα κρίνεται συχνά -κοινωνικά αλλά και από πολλούς συντρόφους- με ηθικούς όρους, είτε ρητά είτε άρρητα. Γιατί άλλωστε η λέξη πουτάνα είναι τόσο μεγάλη «προσβολή»; Το γεγονός αυτό προκύπτει από τη συνολική στάση που έχει η καπιταλιστική κοινωνία απέναντι σε ζητήματα σεξουαλικής ελευθερίας, είτε δηλαδή περιορίζοντας την είτε κανονικοποιόντας την, με μια πάντα χριστιανικού τύπου σεμνοτυφία. Όπως και να χει πάντως και μόνο για το ότι η πορνεία είναι μια μορφή μισθωτής εργασίας, ακόμα και όταν δεν είναι στην καταναγκαστική της μορφή, έχουμε αρκετούς λόγους να επιθυμούμε την κατάργησή της όπως και κάθε άλλης μορφής εργασίας.

    Υ.Γ. Αν και θα είχε ίσως μια σημασία να αποκαλύψουμε τη σύνθεση της μεταφραστικής ομάδας, δε θα το κάνουμε για να αφήσουμε όσους εμπαθείς συντρόφους το επιθυμούν, να κάνουν υποθέσεις και εκτιμήσεις, για το πόσοι άντρες και πόσες γυναίκες (ήδη ακούσαμε πως προφανώς ήμασταν μόνο άντρες) συμμετείχαν σ’ αυτήν την έκδοση και ποιες ήταν οι μεταξύ μας σχέσεις…

    ypogeiosteki@yahoo.gr

  4. Να και μια ωραία κριτική

    http://mutantjazs.blogspot.com/2008/09/blog-post_13.html

  5. http://libcom.org/blog/sex-work-gilles-dauv%C3%A9-11102008

  6. poy vriskoume tin mprosoura se entypi morfi??

  7. που μενεις kanja? αν εισαι θεσσαλονικη μπορουμε να την παμε σε κανενα απο τα γνωστα μερη. υφανετ, στεκι ιατρικης κ.λ.π.
    αν οχι δυσκολα θα βρεις περισσευουμενα αντιτυπα οπότε μπορεις να στειλεις ενα η-μεηλ να κανουμε ταχυδρομικη φαση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: