Κοινωνική Οπισθοδρόμηση

Ήδη από το 1835, ο Γάλλος ιστορικός και εύστοχος παρατηρητής Τocqueville[i] ο οποίος είχε ταξιδέψει στην Αμερική, έγραψε ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο τα άτομα δρουν ως υπεύθυνοι πολίτες (δηλ. όσο υπακούν τους νόμους του κράτους), είναι ελεύθεροι να διαφέρουν πολιτισμικά και να δρουν αναλόγως δημόσια. Για παράδειγμα, η αρμονική συνύπαρξη διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων είναι αποδεκτή. Το ίδιο και η αθεΐα , όσο απλώς υπάρχει σαν ένα ακόμη δόγμα μεταξύ άλλων.[ii] Τα πολιτικά δικαιώματα στην Αμερική αντί να θωρακιστούν εναντίον των διαφορετικών ταυτοτήτων -πως έγινε στη Γαλλία- σχηματίστηκαν παράλληλα με αυτές. Γινόμαστε πλέον μάρτυρες της Αμερικανοποίησης του καπιταλιστικά ανεπτυγμένου κόσμου , τουλάχιστον στην Δυτική Ευρώπη και την Ιαπωνία.

Αυτό που είναι σήμερα γνωστό ως gay κοινότητα είναι το αποτέλεσμα ενός κοινωνικού κινήματος που αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει. Αν δούμε το παράδειγμα της Νέας Υόρκης, γύρω στα 1900 υπήρχε μια αντρική gay κουλτούρα, με έντονο το προλεταριακό στοιχείο, ανοιχτή στην ανάμιξη της με ετεροφυλόφιλους και μαύρους άλλων περιοχών (μπαρ, μουσική) και με έντονη πολιτική δραστηριότητα. Καταστάλθηκε στα 1920-30. Η γνωστή ως «εξέγερση του Stonewall»[iii] (στις 27 Ιουνίου του 1969) ενάντια στις παρενοχλήσεις και τους ξυλοδαρμούς από την αστυνομία , δεν ήταν ένα γεγονός που αφορούσε μόνο τους gay. Είναι αλήθεια ότι το μίσος των μπάτσων κατευθυνόταν εναντίον των ομοφυλόφιλων, αλλά η αντίδραση των ανθρώπων πήγαινε πέρα από το θέμα και το όριο της σεξουαλικότητας. «Παράλογη, αυθόρμητη, πυρετώδης, γεννημένη από την οργή του lumpen προλεταριάτου» (B.Benderson), η εξέγερση ένωσε τραβεστί, πόρνες και άστεγους εφήβους σε μια ανταρσία που ήταν περισσότερο κοινωνική παρά σεξουαλική, σε μια περίοδο βαθιάς αναταραχής στην Αμερική αλλά και σε όλον τον κόσμο. Είναι η αποτυχία των κοινωνικών αυτών δυνάμεων να συγχωνευτούν σε μια επαναστατική πράξη, που επανέφερε τους διαχωρισμούς ανάμεσά τους και οδήγησε στο σχηματισμό του συνθήματος “gay power” παράλληλα με το “black power” και διάφορα άλλα. Λογικά, αργότερα οι gay κατέληξαν μια εσωστρεφής και απομονωμένη κοινότητα , που προσδιορίζονται με βάση αυτό που υποτίθεται ότι τους διαχωρίζει από τους άλλους, και όχι με βάση το τι έχουν κοινό με τους υπόλοιπους. Τα τεράστια πλήθη που σήμερα συμμετέχουν και διασκεδάζουν στην εντελώς «αβλαβή» και ιδιαιτέρως εμπορική gay pride parade στις 27 Ιουνίου , δεν καταλαβαίνουν ότι χορεύουν πάνω σε κοινωνικές ήττες του παρελθόντος.[iv]

Τι είναι gay; Ένας άντρας που πηγαίνει μόνο με άντρες , πεπεισμένος ότι ποτέ δε θα νιώσει έλξη από το αντίθετο φύλο; Πώς μπορεί να το ξέρει; Πώς μπορεί να αποκλείει την πιθανότητα να καταληφθεί από πόθο για μια γυναίκα; Δεν είναι μέρος της ουσίας του πόθου να έρχεται χωρίς προειδοποίηση; (Ένας gay, αντιμετωπίζοντας έναν άντρα που δηλώνει αποκλειστικά ετεροφυλόφιλος, υποψιάζεται και όχι χωρίς λόγο, ότι αυτός ο τύπος με τη μεγάλη αυτοπεποίθηση προστατεύει τον εαυτό του απ’ την πιθανότητα να νιώσει έλξη για έναν άλλον άντρα…).

Ευτυχώς, χάρη σε αυτή τη gay ταυτότητα, ο gay άντρας νιώθει ασφαλής από το διαχωρισμό. (Όσο μένει μέσα στα όριά του. Για παράδειγμα ακόμα και στο San Francisco[v] ένα ζευγάρι αντρών μπορεί να περπατάει χέρι-χέρι στην Castro[vi], αλλά κινδυνεύει να το γιουχάρουν ένα χλμ. πιο κάτω). Διαφορετικά clubs, διαφορετικές γειτονιές , διαφορετική λογοτεχνία και τελευταίο αλλά σημαντικό, διαφορετικό λεξιλόγιο. Η αλήθεια είναι πως πολλοί gay συγγραφείς θα κατέτασσαν αυτό το κείμενο στα «ομοφοβικά», αφού αρνούμαστε την έννοια της gay ταυτότητας[vii].

Είναι πολύ λυπηρό ότι, προκειμένου να ξεφύγουμε από την πατροπαράδοτη καταπίεση και με την ελπίδα να προχωρήσουμε πέρα από την πατριαρχία, εκατομμύρια ανθρώπων δε φαντάζονται τίποτα καλύτερο από το να εφεύρουμε μια κατηγορία ακόμη στενότερη από την οικογένεια , θεμελιωμένη στην επιλογή του σεξουαλικού αντικειμένου: πέος εναντίον κόλπου. Η πράξη μετατρέπεται σε ταυτότητα, ο ορισμός σε πεπρωμένο και η σεξουαλική προτίμηση σε παγκόσμιο όραμα – gay κουλτούρα.[viii].


[i] [Σ.τ.μ.]: Alexis-Charles-Henri Clérel de Tocqueville (1805-1859), βασικό του έργο το «Η δημοκρατία στην Αμερική» το οποίο θεωρείται πρώιμο κοινωνιολογικό έργο. Ασχολήθηκε πολιτικά αλλά και στα γραφτά του με θέματα δημοκρατίας. Ο πρώτος τόμος του έργου «Το παλιό καθεστός και η Επανάσταση» άρχισε μετά την άνοδο του Ναπολέοντα και τον ολοκληρωσε λίγο πριν το θάνατό του.

[ii] [Σ.τ.μ.]: Στο κείμενο “The continuing appeal of religion” (2006), στο κεφάλαιο «Το τέλειο χριστιανικό κράτος είναι το αθεϊστικό κράτος, το δημοκρατικό κράτος» ο Dauvé γράφει: «Αφού παρέθεσε τον G. de Beaumont που το 1835 έγραψε ότι «Στις Η.Π.Α. δεν υπάρχει ούτε μια κρατική θρησκεία ούτε μια θρησκεία διακηρυγμένη ως θρησκεία της πλειοψηφίας, ούτε υπεροχή μιας λατρείας σε αντί άλλων. Το κράτος στέκεται μακριά από κάθε λατρεία/ πίστη», ο Μαρξ σχολιάζει πως «Παρόλα αυτά, η Βόρεια Αμερική προφανώς η χώρα της θρησκευτικότητας (…) [και] ακόμα και στη χώρα της πλήρους πολιτικής χειραφέτησης, η θρησκεία όχι μόνο υπάρχει, μα παίζει σημαντικό και ζωτικό ρόλο (…)» (Το εβραϊκό ζήτημα, 1844). [Η μετάφραση δική μας. Το κείμενο υπάρχει στα αγγλικά στο website του Troploin, http//:troploin0.free.fr/]

[iii] [Σ.τ.μ.]: Μέχρι τα τέλη του ’70 ήταν συνήθεις οι επιδρομές της αστυνομίας σε gaybar και disqoteques σε ολόκληρη την επικράτεια των Η.Π.Α. Στη Νέα Υόρκη ήταν συνήθεις μέχρι το ’65 οι κατηγορίες και συλλήψεις για «απρεπή συμπεριφορά» προς τους ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες, με πλείστες αφορμές όπως κάθε είδους δημόσια εκδήλωση ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου, από μια βόλτα χέρι-χέρι, μέχρι το φιλί ή την παρενδυσία. Ενίοτε μάλιστα η αστυνομία έδινε και στον τύπο ονόματα από ελέγχους σε gay bar. Παράλληλα ίσχυε και η απαγόρευση να σερβίρεται ποτό σε ομοφυλόφυλους με κυρώσεις την αφαίρεση της άδειας λειτουργίας και υπεύθυνη αρχή την State Liquor Authority. Το 1966 η πολιτική της αστυνομίας αλλάζει. Μετά από καταγγελίες της Mattachine Society* ότι οι αστυνομικοί παγιδεύουν άτομα να εκδηλώσουν ομοφυλοφιλική συμπεριφορά (μιλάμε φυσικά για μπάτσους με πολιτικά), εκδίδεται εντολή να μη «δελεάζονται» με τέτοιους τρόπους οι ομοφυλόφιλοι και για να κάνει σύλληψη αστυνομικός με πολιτικά απαιτείται πλέον να είναι παρών και κάποιος πολίτης, οπότε τέτοιου είδους παγίδες μειώνονται αισθητά.

Η γνωστή ως εξέγερση του Stonewall αφορά στα γεγονότα που ακολούθησαν μια τέτοια επιδρομή στο Stonewall Inn, ένα bar στη Νέα Υόρκη, τον Ιούνη του 1969. Οι εκδοχές για το πώς ξεκίνησε η επίθεση απέναντι στους 8 μπάτσους που έκαναν την επιδρομή (εκ των οποίων μόνο ένας ένστολος) ποικίλουν. Από την αντίσταση της τραβεστί Sylvia Rivera, ή κάποιας λεσβίας πάντως προέκυψε σύγκρουση που ανάγκασε τους μπάτσους να οχυρωθούν στο μπαρ, οι οποίοι στη συνέχεια ξυλοκόπησαν και τον ετεροφυλόφιλο τραγουδιστή Dave van Ronk, που έτυχε να περνάει απ’ έξω ενώ κάποιοι απ’ τους διαδηλωτές προσπάθησαν να κάψουν το μπαρ και τους μπάτσους μέσα σ’ αυτό. Η σύγκρουση τελικά μεγάλωσε, προσελκύοντας θαμώνες απ’ τα γύρω μπαρ και κατοίκους (μεταξύ των οποίων πολλοί μαύροι και ισπανόφωνοι), οδηγώντας την πρώτη μέρα σε συγκρούσεις 2000 ατόμων με 400 μπάτσους, σε 13 συλλήψεις, τραυματισμούς 4 μπάτσων και αρκετών διαδηλωτών. Μάλιστα επιστρατεύτηκε και η Tactical Patrol Force (T.P.F.), μια ειδική μονάδα, εκπαιδευμένη να καταστέλλει συγκρούσεις διαδηλωτών ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, η οποία επίσης απέτυχε να διαλύσει το πλήθος. Τα ίδια αν και σε μικρότερη κλίμακα έγιναν και το επόμενο βράδυ αλλά και πέντε μέρες μετά. Γύρω από τα γεγονότα του Stonewall και τη σχέση τους με το gay κίνημα (μέσα σε ένα μήνα δημιουργείται στη Νέα Υόρκη η οργάνωση Gay Liberation Front, η οποία με το τέλος της χρονιάς εμφανίζεται σε πόλεις και πανεπιστήμια σε ολόκληρη την επικράτεια των Η.Π.Α. ενώ καθιερώνονται και οι “gaypride” πορείες του Ιούνη που έχουν και ένα χαρακτήρα εορτασμού και μνήμης ) έχει αναπτυχθεί ποικίλη φιλολογία, αλλά και διάφοροι μύθοι, όπως το ότι τις συγκρούσεις προκάλεσε ο θάνατος της ηθοποιού Judy Garland. Ο Craig Rodwell ακτιβιστής παρών στα γεγονότα λέει : «υπήρχε ένα πολύ εκρηκτικό πολιτικό αίσθημα, ειδικά στους νέους ανθρώπους… όταν έφτασε η νύχτα του Stonewall, τα πάντα ταίριαξαν εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Οι άνθρωποι ρωτούν τι ιδιαίτερο είχε αυτή η νύχτα… Δεν υπάρχει ένα πράγμα ιδιαίτερο. Ήταν απλά το ότι όλα ταίριαξαν, μια από αυτές τις στιγμές στη ιστορία που αν ήσουν εκεί, ήξερες, ότι αυτό είναι, αυτό που περίμενες.» .

* Mattachine Society Inc. : Πολιτική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1950 στο Los Angeles με κύριο ηγέτη τον Harry Hay ( μέλος του κομμουνιστικού κόμματος επί 15ετία, από το οποίο ζήτησε να διαγραφεί μετά τη σταλινική στροφή του κόμματος σε θέματα περί ομοφυλοφιλίας), και στόχο την κοινωνική αποδοχή της ομοφυλοφιλίας. Μεταξύ άλλων προσέφερε νομικές υπηρεσίες, και βοήθεια για τα εργασιακά αλλά και ψυχολογική υποστήριξη, και αντιτιθόταν σε διάφορες νομοθεσίες που αναπαρήγαγαν τις διακρίσεις, όπως τη νομοθεσία περί σοδομισμού. Στο μανιφέστο της μεταξύ άλλων αναφέρεται πως «τα φυσικά και ψυχολογικά μειονεκτήματα των ομοφυλόφιλων δε θα πρέπει να είναι εμπόδια στην ανάμειξη του 10% του παγκόσμιου πληθυσμού στην παραγωγική κοινωνική πρόοδο του ανθρώπινου γένους». Με την προώθηση της ψυχροπολεμικής πολιτικής από το κράτος οι δεσμοί με το Κομμουνιστικό Κόμμα σπάνε και ο Hay απομακρύνεται όπως και πολλά άλλα μέλη (εκ των οποίων πολλά ήταν ταυτόχρονα μέλη του Κ.Κ). και η οργάνωση παίρνει στροφή τύπου υπεράσπισης των δικαιωμάτων του πολίτη όπως έκαναν και αρκετές πολιτικές οργανώσεις αφροαμερικάνων. Το 1961 η οργάνωση διασπάται λόγω εσωτερικών συγκρούσεων και αυτονομούνται οι οργανώσεις του San Francisco και της Νέας Υόρκης. Με την αλλαγή ηγεσίας του τμήματος της Νέας Υόρκης που εκλέγεται το 1965 γίνονται και οι σχετικές καταγγελίες που συμβάλλουν στην αλλαγή της αστυνομικής πρακτικής, ωστόσο μετά το Stonewall και την εμφάνιση πιο ριζοσπαστικών πρακτικών μέσα στο αμερικάνικο κίνημα (αντιπολεμικό για το Βιετνάμ, κίνημα μαύρων, φεμινιστικό κίνημα) οι πρακτικές της οργάνωσης φαίνεται να θεωρούνται αρκετά συντηρητικές και έτσι απομαζικοποιείται για να διαλυθεί τελικά λόγω χρεοκοπίας το 1987. Από μια διάσπαση της Mattachine δημιουργείται η One Inc. που δέχεται γυναίκες και συμβάλλει μαζί με την Mattachine στην έκδοση του “Ladder: A Lesbian Review”, από την (επίσης συντηρητική) λεσβιακή οργάνωση Daughters of Bilitis.].

[iv] [Σ.τ.μ.] :Βλέπε σχετικά με το κοινωνικό και το πολιτικό κίνημα, μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον George Caffentzis, στο περιοδικό Τα Παιδιά της Γαλαρίας, τεύχος 9.

[v] [Σ.τ.μ.] :Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου ο ομοφυλόφιλος πληθυσμός του San Francisco άρχισε να αυξάνεται, καθώς άρχισαν να εγκαθίστανται στην πόλη (όπως και σε άλλες πόλεις με λιμάνια) ομοφυλόφιλοι άνδρες και γυναίκες που είχαν απαλλαχθεί από το στρατό. Σε συνδυασμό με τις λιγότερο αυστηρές νομοθεσίες της πολιτείας της California σε σχέση με τα gay bar, αλλά και χάρη στην αποδοχή της ομοφυλοφιλίας από τη λογοτεχνική τάση των “Beat” συγγραφέων που εγκαταστάθηκαν στην πόλη (μεταξύ των οποίων οι Jack Kerouac και Allen Ginsberg), η πόλη κατέληξε να φιλοξενεί πέρα από ομοφυλόφιλους, πάρα πολύ κόσμο από τις Η.Π.Α. που προσελκυόταν από την «αντικουλτούρα» του San Francisco, φοιτητές, χίπηδες, καλλιτέχνες, καταλήγοντας στην κορύφωση του καλοκαιριού του 1967 (Summer of Love), όταν 100.000 άτομα μαζεύτηκαν στο HaightAshbury του San Francisco (αναφέρουμε απλώς ότι το ’67, η San Francisco Oracle, μια underground εφημερίδα που συνδύαζε ψυχεδελικό design με λίγο ποίηση και πολυπολιτισμικότητα και ήταν το αντί-μ.μ.ε. αναφοράς στο HaightAshbury, έφτασε να έχει αναγνωστικό κοινό, περί τα 500.000 άτομα). Ωστόσο με τη μεταπολεμική στροφή της αμερικάνικης πολιτικής στην ενίσχυση του μοντέλου της πυρηνικής οικογένειας, και με φόντο τον Ψυχρό Πόλεμο, όσοι είχαν απορρίψει αυτά τα πρότυπα βρέθηκαν στο στόχαστρο της διαβόητης Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών [House Committee on UnAmerican Activities (HUAC ή HCUA)]. Οι έρευνες της επιτροπής οδήγησαν χιλιάδες ομοφυλόφιλους στο να χάσουν τις δουλειές τους σε κυβερνητικές υπηρεσίες (μια απαγόρευση που εξακολούθησε να ισχύει μέχρι το 1975). Ενδεικτικές της έκτασης αυτού του «κυνηγιού μαγισσών» είναι οι αναφορές του καθηγητή και ιστορικού John DEmilio, σύμφωνα με τις οποίες μόνο στην περιοχή της Columbia είχαμε 1.000 συλλήψεις κάθε χρόνο, στις αρχές του ‘50. Επίσης σε κάθε πολιτεία οι εφημερίδες δημοσίευαν στοιχεία και διευθύνσεις εργασίας όσων κατηγορούνταν, με αποτέλεσμα πολλοί να απολύονται, η ταχυδρομική υπηρεσία άνοιγε τα γράμματα ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών και τα κολέγια κρατούσαν λίστες «υπόπτων» φοιτητών. Αν και το 1970-71 υπήρξαν κάποιες εκδηλώσεις μνήμης για το Stonewall στο San Francisco το πρώτο οργανωμένο Gay Parade έγινε το 1972 σε μια εκδήλωση με τον τίτλο Christopher Street West” με περίπου 3.000 κόσμο, φτάνοντας μόλις σε πέντε χρόνια τους 350.000 το 1977. Το 1973 ιδρύεται και η οργάνωση Pride Foundation με σκοπό τη διαχείριση των μελλοντικών «παρελάσεων». Τα πρώτα πέντε χρόνια μέχρι το ’77 οι πορείες είναι ένα κοινωνικόοικονομικό γεγονός, στο οποίο μπορούσε ο κόσμος να παρελαύνει και να διασκεδάζει, με προκλητικές εμφανίσεις ενώ η πολιτική συζήτηση ήταν περιορισμένη γύρω κυρίως απ’ το ποια έπρεπε να είναι η δημόσια εικόνα της «παρέλασης» και το τι, σε επίπεδο συμπεριφοράς, ήταν ή όχι «χρήσιμο» για αυτήν χωρίς ωστόσο να επιβάλλονται περιορισμοί ή κανόνες από κάποια «πολιτική γραμμή». Το 1977 η Anita Bryant (τραγουδίστρια, τηλεοπτικό πρόσωπο, Miss America, μέλος της εκκλησίας των Βαπτιστών, μία απ’ τους πρώτους που έφαγαν τούρτα στα μούτρα κ.λ.π.) ηγήθηκε της καμπάνιας Save Our Children -με αφορμή τον κανονισμό που είχε περάσει από την πολιτεία της Florida και απαγόρευε τις διακρίσεις με βάση τη σεξουαλική προτίμηση- ενάντια στο να διδάσκουν οι ομοφυλόφιλοι σε σχολεία, με ομοφοβική επιχειρηματολογία η οποία μεταξύ άλλων έλεγε πως οι ομοφυλόφιλοι κάνουν «σεξουαλική στρατολόγηση» παιδιών. Παρά τις αντιδράσεις (μεταξύ και των οποίων ένα οργανωμένο μποϋκοτάζ στην εταιρία φρουτοχυμών που διαφήμιζε η Bryant, το οποίο οδήγησε τελικά και στην απόλυσή της από την εταιρία) η καμπάνια ήταν επιτυχής και οδήγησε στην απαγόρευση υιοθεσιών από ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες, σε θέσπιση κανονισμού για την απόλυση δασκάλων που έκαναν σχόλια ομοφυλοφιλικού περιεχομένου εντός της τάξης, στην αναίρεση του κανονισμού που είχε περάσει και παρόμοιες επιπτώσεις σε πολλές άλλες πολιτείες. Εμφανίζονται επίσης οι fagbashers («κυνηγοί πούστηδων» σε ελεύθερη μετάφραση) και εκδηλώσεις ομοφοβικής βίας κάνουν την εμφάνιση τους με σημαντικότερη τη δολοφονία του Robert Hillsborough, ενός υπάλληλου της πόλης, τέσσερις μέρες πριν το ετήσιο Parade, το οποίο έγινε αρκετά πιο πολιτικοποιημένο με την εμφάνιση «κοστουμιών» στους δρόμους και με τον λόγο του βουλευτή και μετέπειτα δημάρχου του San Francisco Willie Brown. Το 1978 για πρώτη φορά το Gay Parade χρηματοδοτείται επίσημα από την πολιτεία με $10.000 από τα $25,000 υπολογιζόμενα έξοδα του. Ο χαρακτήρας του είναι επίσης έντονα πολιτικός ενάντια στην πρωτοβουλία “Initiative 6” του γερουσιαστή Briggs αυτή τη φορά, η οποία είχε πάλι στόχο κυρίως τους δασκάλους και με σημαντική παρουσία της αστυνομίας. Της πρωτοβουλίας BACABI, (Bay Area Coalition Against the Briggs Initiative) ενάντια στον Briggs ηγούταν ο Harvey Milk -μετέπειτα εκλεγμένο μέλος των οργάνων της πόλης- και τελικά ο δήμαρχος της πόλης George Moscone υπογράφει μια οδηγία ενάντια στις απολύσεις και διώξεις ομοφυλοφίλων από εταιρίες που δραστηριοποιούνταν στην πόλη. Τόσο ο δήμαρχος της πόλης όσο και ο Milk δολοφονούνται λίγο μετά τις εκλογές του 1978 (την ίδια χρονιά που αυτοκτονούν και εκατοντάδες μέλη της αίρεσης “PeoplesTemple” πολλά εκ των οποίων κάτοικοι του San Francisco). Η απονομή ελάχιστης ποινής στο δολοφόνο Dan White (πρώην μπάτσο, πυροσβέστη και εκλεγμένο στα όργανα της πόλης) οδηγεί στις συγκρούσεις γνωστές ως White Night Riots με καταστροφές στην πόλη και πυρπολήσεις 12 μπατσικών μετά και κατά τη διάρκεια μιας πορείας διαμαρτυρίας. Η απάντηση των μπάτσων αργότερα το ίδιο βράδυ ήταν η εισβολή στο μπαρ Elephant Walk όπου ξυλοκόπησαν τους θαμώνες αλλά και επιθέσεις τους σε ομοφυλόφιλους για ασήμαντες αφορμές. Το Parade του 1979 αν και πέντε μόλις βδομάδες μετά τα γεγονότα και εκτιμήσεις από διάφορες πλευρές για συγκρούσεις, ήταν ειρηνικό. [Σήμερα υπολογίζεται πως το Σan Francisco έχει τα περισσότερα «νοικοκυριά» με άτομα του ίδιου φίλου, με τους ομοφυλόφιλους άνδρες να ξεπερνάν τις ομοφυλόφιλες γυναίκες και να εκτιμάται ότι ένας στους 5 άρρενες κατοίκους άνω των 15 είναι ομοφυλόφιλος.].

[vi] [Σ.τ.μ.]: Η Castro, (παλαιότερα γνωστή ως Eureka Valley, μετονομασθείσα από ένα κεντρικό θέατρο στη γωνία CastroMarket Street) προαστιακή περιοχή της πόλης του San Francisco ήταν από το 1930 και μετά μια εργατική περιοχή με κατοίκους κυρίως Ιρλανδικής καταγωγής. Έγινε κέντρο αναφοράς των gay δραστηριοτήτων, μετά το καλοκαίρι του 1967 και τη συγκέντρωση πλήθους κόσμου στο Haight Ashbury για το “Summer of Love”. Θεσμός στην περιοχή είναι οι κοινωνικο-εμπορικές εκδηλώσεις του “Castro Street Fair”, στενά συνδεδεμένες με το “Gay Parade”. Το πρώτο “Fair” (έκθεση) οργανώθηκε τον Αύγουστο του 1971 από τον Harvey Milk ως ένας τρόπος να οργανωθούν οι gay έμποροι της περιοχής ενάντια στην Eureka Valley Merchants Association (Ένωση Εμπόρων) που αρνούνταν να συνεργάζεται μαζί τους. Σήμερα ο χώρος της «έκθεσης» εκτείνεται σε μεγάλη έκταση με εμπορικά κιόσκια και περίπτερα παράλληλα με party και άλλες εκδηλώσεις και διακοπή της κυκλοφορίας τις ώρες διεξαγωγής της. Το 1980 με την κρίση του AIDS η περιοχή χτυπήθηκε από τους αστυνομικούς ελέγχους και την καταστολή σε χώρους όπως τα δημόσια λουτρά. Σήμερα υπάρχει ακόμα και ένας σχεδιασμός αξίας $100,000 της πόλης με σκοπό τη «διατήρηση της ταυτότητας» της περιοχής, ενώ για τον ίδιο λόγο δημιουργήθηκε και η οργάνωση Castro Coalition, η οποία φοβάται την αλλοίωση της ταυτότητας της περιοχής από τη μετακίνηση και εγκατάσταση ετεροφυλόφιλων κατοίκων στην Castro!

[vii] Για την έννοια της σεξουαλικής ταυτότητας, δες το «Σεξουαλική Ταυτότητα;» σ’ αυτή τη μπροσούρα.

[viii] Για ένα ακόμη ενδιαφέρον βιβλίο, από έναν ακόμα ομοφυλόφιλο, αλλά όχι “P.C.”, συγγραφέα, δες το Towards a New Degeneracy, Edgewise Press, 1997, του Bruce Benderson.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: