Πολιτική Ορθότητα (P.C.) και τα λοιπά σχετικά

Όταν γράψαμε το κείμενο δεν είχαμε ακούσει ποτέ τη φράση Πολιτική Ορθότητα (Political Correctness). Στα 1983, για μας, τα αρχικά P.C. σήμαιναν μόνο “Parti Communiste” (το επίσημο σταλινικό κόμμα της Γαλλίας) και πιθανόν “Personal Computer”. Η Πολιτική Ορθότητα του σήμερα είναι κάτι παραπάνω από μια ακόμα περίεργη αμερικάνικη μόδα, όπως η οργανική τροφή, οι «έξυπνες» επιθέσεις (επιθέσεις χειρουργικής ακρίβειας), και ο εξωτερικός κλιματισμός. Είναι μια από τις μορφές που παίρνει η διαχείριση της τρέχουσας ηθικής αποδιοργάνωσης (αντιδραστική πολιτική με άλλη μορφή). Τα όρια μεταξύ του Νόμου και της υπέρβασης είναι τώρα θολά. Η κοινωνική διαμεσολάβηση (πατριαρχία, σεξουαλικοί ρόλοι, σχολείο, συνδικάτο, κόμμα, εργασιακή πειθαρχία παλιού τύπου και ελεγχόμενες αξίες γενικά) δέχτηκε επίθεση τη δεκαετία του ’60 και του ’70. Όλα αυτά ηττήθηκαν, χωρίς να αντικατασταθούν από κάποια σταθερά εναλλακτικά standards, για να μη πούμε από σχέσεις που θα θεωρούσαμε ανθρώπινες. Η τωρινή κοινωνία διατηρείται τόσο μέσω της ανομίας και της ηθικής παρενδυσίας όσο και -όπως έκανε παλιότερα- μέσω αυστηρά καθορισμένων μοντέλων συμπεριφοράς.

Ας ρίξουμε απλά μια ματιά στις οικογενειακές αξίες. Στο παρελθόν, το να χαστουκίζεις τα παιδιά ήταν αποδεκτό. Μερικές φορές (όπως στην Αγγλία) παραχωρούνταν κάποια γονεϊκή ισχύς στα σχολεία, και επιτρεπόταν νομικά στο δάσκαλο να χρησιμοποιεί σωματική τιμωρία μέσα σε κάποια όρια. Τώρα οι φιξαρισμένοι ρόλοι έχουν γκρεμιστεί, όχι τόσο από τις δικές μας απελευθερωτικές προσπάθειες όσο από την ανάκαμψη του καπιταλισμού μετά και από τη δική μας αποτυχία να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας, και δεν έχει μείνει τίποτα πέρα από άτομα αβέβαια για το ρόλο τους. Η «πειθαρχεία» δεν είναι πια φυσική. Έτσι οι γονεϊκές συμπεριφορές πρέπει να καθορίζονται και να διοικούνται από το νόμο, και το χαστούκισμα είναι απαγορευμένο. Κοινωνικοί λειτουργοί, δικηγόροι και ειδικοί μπαίνουν στο προσκήνιο. Τους σημερινούς Gilles de Rais δεν τους βοηθάνε παπάδες αλλά μια σειρά ψυχολόγων.

Η Πολιτική Ορθότητα και η τρέχουσα αντιδραστική αντεπίθεση (το λόμπι της Ηθικής Πλειοψηφίας που υποτίθεται ότι κινεί τα νήματα στην κυβέρνηση Μπους) είναι δίδυμα γεννημένα από τις Η.Π.Α[i]. Η χώρα που φτάνει στο έπακρο την εμπορευματοποίηση των πάντων, είτε είναι άνδρας, είτε είναι γυναίκα, παιδί, κατοικίδιο, η φύση, κ.λ.π. είναι επίσης η χώρα που νοιάζεται περισσότερο για την ασφάλεια αυτών που αναλώνει. Αυτοί που έφτιαξαν τα τεράστια σφαγεία του Σικάγο[ii] που τόσο εντυπωσίασαν τους ευρωπαίους επισκέπτες του 1930, είναι οι πιο σφοδροί υπερασπιστές των δικαιωμάτων των ζώων. Τα εθνικά πάρκα είναι αυτό που έμεινε από την Άγρια Δύση αφότου την εκκένωσαν από τους Ινδιάνους, τη λεηλάτησαν και τη δάμασαν.

Εδώ θα περιοριστούμε στα ανθρώπινα όντα. Οι γυναίκες και τα παιδιά υποβάλλονται σε ένα περίεργο μίγμα προαγωγής απ’ τη μια και προστασίας απ’ την άλλη. Η κοινωνία μας είναι σκληρή, αλλά υμνεί τους αδύναμους, ή αυτούς που ονομάζει αδύναμους, ή αυτούς που δημιουργεί ως αδύναμους, γιατί μπορεί να θρέφεται σαν αρπακτικό και να αναπτύσσεται απ’ αυτούς ενώ προσποιείται πως βοηθάει. Το σύγχρονο Κράτος είναι ένας καλοκάγαθος δικτάτορας. Θα ήθελε πολύ να μας συμπεριφέρεται όλους σαν παιδιά. Αυτό που περιμένει τον κάθε πολίτη είναι να υφίσταται μεταχείριση παιδιού μέσω προστατευτικών-καταπιεστικών νόμων, για το δικό του καλό βέβαια.

Δε χρειάζεται να τονίσουμε πως η αντίθεσή μας τόσο στην «εκ δεξιών» πατριαρχία όσο και στην «εξ αριστερών» χαλαρή ηθικολογία δεν έχει να κάνει με μια υπεράσπιση της Πολιτικής μη-Ορθότητας. Η σύγχρονη ενάρετη οδός «θρέφει» την αντίθετή της: συντηρητικοί πολιτικοί ανακηρύσσουν τους εαυτούς τους Πολιτικά μη-Ορθούς (Politically Incorrect). Μόνο και μόνο επειδή η πολύ-εθνική πολύ-πολιτισμικότητα είναι της μόδας, αυτό δεν κάνει την μόνο-εθνική κουλτούρα λιγότερο εύγευστη απ’ ότι ήταν το 1950. Είναι ανούσιο να πάρουμε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που προσφέρει ή επιβάλει η κοινωνία σαν ένα μοντέλο-ρόλων ή σαν ένα επιθυμητό lifestyle σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Η πρόκληση δεν είναι μια ακόμα λέξη αντί για ανατροπή. Ο κομφορμισμός δεν είναι ποτέ μια κριτική του εμπορεύσιμου αντι-κομφορμισμού.


[i] Το Communicating Vessels έκανε το ακόλουθο σχόλιο σχετικά μ’ αυτό το κομμάτι: «…ακόμα και η δεξιά πτέρυγα χρησιμοποιεί την πολιτική ορθότητα προς όφελός της. Αυτή η κυβέρνηση, υπερασπιζόμενη την πιθανή εισβολή στη Λιβερία, για παράδειγμα, κατά την άποψή μου, χρησιμοποίησε το γεγονός ότι η Condoleeza Rice είναι μαύρη. Στη New York Times παρατέθηκε κάποιο απόσπασμα στο οποίο έλεγε κάτι σχετικά με το πώς αμερικάνοι σκλάβοι ίδρυσαν τη Λιβερία… Η πολιτική δεν κάνει καμία παραχώρηση στο ποιος, ή τι θα χρησιμοποιηθεί για να διασφαλίσει τη συνέχεια της ύπαρξής της. Το ότι αυτή η κυβέρνηση είναι καθαρά ρατσιστική, δε σημαίνει ότι δε θα χρησιμοποιήσει τον αντιρατσισμό σαν αμυντικό μηχανισμό…». Πολύ σωστά. (σημείωση Σεπτέμβρη 2003).

[ii] [Σ.τ.μ.]: Πρόκειται για τις εκβιομηχανισμένες κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις που δημιουργήθηκαν μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο, όταν το Chicago έγινε σιδηροδρομικό κέντρο (αφού φυσικά ο στρατός κατέστειλε τις μεγάλες απεργίες των σιδηροδρομικών του 1877) και έτσι ιδανικό για τη διανομή των κοπαδιών που εκτρέφονταν στα λιβάδια της δύσης προς τις αγορές της ανατολής. Μαζί με τις μεγάλες εταιρίες Packing and Provision και Armour η εταιρία Swift & Co του Gustavus Franklin Swift, εξορθολόγησε σχεδόν τα πάντα στην βιομηχανία των ζώων εισάγοντας για πρώτη φορά τα βαγόνια-ψυγεία (τα οποία οδήγησαν σε εξοικονόμηση του κρέατος που χανόταν από μεταφορές ζώων είτε με τα πόδια, είτε στοιβαγμένα σε τρένα), και τη χρήση των ζωικών υποπροϊόντων (ως απάντηση στις επικρίσεις για την υπέρογκη παραγωγή λυμάτων) για την παρασκευή σαπουνιού, κόλλας, λιπάσματος, διαφόρων άλλων μικροπραγμάτων όπως χτένες ακόμα και φαρμακευτικών προϊόντων (ινσουλίνη) . Οι Swift, Armour και Morris το 1902 συμμετείχαν μαζί με τις τράπεζες Kuhn, Loeb, και Company στη σύσταση της National Packing Company ένα τραστ γνωστό ως “Meat Trust” ή “Big Five”(και μετέπειτα “Big Four”) το οποίο ως εθνικό μονοπώλιο πια διέλυσε τον ανταγωνισμό από μικρούς κτηνοτρόφους, καθόριζε τιμές, κατένειμε αγορές και αντιμετώπιζε τα συνδικάτα εργαζομένων που προσπαθούσαν να οργανωθούν, αλλά διαλύθηκε το 1905 με εντολή του ανωτάτου δικαστηρίου. Ο Henry Ford γράφει στην αυτοβιογραφία του “My Life and Work” πως ήταν μια επίσκεψη στα σφαγεία του Chicago αυτή που του άνοιξε τα μάτια σχετικά με τις αρετές (sic!) της λωρίδας παραγωγής, με ιμάντα και καταμερισμό της εργασίας. Οι εργάτες στις κρεατοβιομηχανίες την περίοδο 1880-1905 αναπτύσσουν έντονη δραστηριότητα, με αποτέλεσμα οι βιομηχανίες αυτές να παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ποσοστό απεργιών στις Η.Π.Α., με συμμετοχή τόσο στους αγώνες του 1886 για το οκτάωρο, όσο και στην απεργία αλληλεγγύης στους εργάτες της Pullman (εταιρία τρένων-σιδηροδρόμων) το 1894, αλλά και με τη δημιουργία συνδικάτων στενά συνδεδεμένων με την American Federation of Labor (Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργατών) και σημαντικές κατακτήσεις όσον αφορά τις συνθήκες δουλειάς και τα μισθολογικά. Ωστόσο οι διοικήσεις των βιομηχανιών αναπτύσσουν και αυτές επιτυχώς ισχυρή απεργοσπαστική δράση με προσλήψεις απεργοσπαστών εργατών και με απολύσεις και προσπάθεια διάλυσης των συνδικάτων, τόσο το 1904 όσο και στις απεργίες του 1920-21. Σήμερα οι περισσότερες από τις βιομηχανίες αυτές έχουν φύγει από το Chicago και έχουν αποκεντρωθεί απασχολώντας κυρίως χαμηλόμισθους μετανάστες από το Μεξικό, με διάλυση των συνδικάτων, επιτάχυνση του ρυθμού παραγωγής και κατά συνέπεια αύξηση των ατυχημάτων αλλά και «παρασπονδίες» όσον αφορά την ποιότητα των τροφίμων που παράγονται. Οι συνθήκες αυτές (που ήδη από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα είχαν γίνει γνωστές στις Η.Π.Α. μέσα από το μυθιστόρημα “The Jungle” του Upton Sinclair) απεικονίζονται γλαφυρά στην πρόσφατη ταινία «Fast Food Nation».


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: