Ο κομμουνισμός δε γνωρίζει τέρατα

Αυτή η πρόταση τυπώθηκε στο οπισθόφυλλο της αγγλικής έκδοσης του 1998. Πολλοί ριζοσπάστες είχαν πρόβλημα να την κατανοήσουν. Μερικοί πιστεύουν στην ύπαρξη τεράτων, με τη μορφή καπιταλιστικών βαμπίρ ή σαδιστών φασιστών, ή ακόμα και μ’ αυτή ξεπεσμένων μπουρζουάδων ανώμαλων. Οι περισσότεροι ριζοσπάστες, ωστόσο, θα μετέφραζαν την πρόταση μας με την έννοια ότι η επανάσταση θα εξαφάνιζε σχεδόν κάθε πιθανότητα κοινωνικής (κυρίως σεξουαλικής και εγκληματικής) επιθετικότητας και καταστροφής, και πιθανότατα θα εξαφάνιζε και το ενδεχόμενο αυτοκαταστροφής: ποιος θα ήθελε να αυτοκτονήσει σε έναν ελεύθερο χαρούμενο κόσμο; Με απλά λόγια, οι άνθρωποι θα ήταν σίγουρα σε τέτοια αρμονία με τον εαυτό τους που ποτέ δε θα ένιωθαν την ανάγκη να κυριαρχήσουν ή να κακοποιήσουν ή να προκαλέσουν πόνο στον εαυτό τους ή σε άλλους.

Εδώ θα λέγαμε, πως ακόμα κι αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, ο υπεύθυνος δε θα εξοστρακιζόταν από τους συνανθρώπους του. Δε θα απέρριπταν τον κοινωνικό παραβάτη με σκοπό να καθησυχάσουν τους εαυτούς τους σχετικά με την «ανθρωπινότητά» τους, συγκρίνοντας τους με ένα μη-ανθρώπινο άνθρωπο, με ένα τέρας. Θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν τι έχουν κοινό με αυτόν, και να καταλάβουν πως θα μπορούσαν να έχουν κάνει το ίδιο με εκείνον. Και αυτό, πιστεύουμε, είναι ένας πολύ καλύτερος τρόπος να μειώσεις την κακοποίηση στο ελάχιστο δυνατό παρά η αναζήτηση οποιασδήποτε κανονικότητας Ας πάρουμε την περίπτωση του κακόφημου Gilles de Rais (1404 – 1440 ), ενός στρατάρχη της Γαλλίας και κάποτε συνάδελφο εν όπλοις με την Jean dArc. Έβαλε να του φέρουν δεκάδες (μερικοί λένε εκατοντάδες) παιδιά στο κάστρο του, και τα κακοποίησε σεξουαλικά και τα δολοφόνησε, μέχρι που τελικά συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Τη μέρα της δημόσιας εκτέλεσης, μετανόησε, έδειξε κάθε σημάδι «συντριβής», και συγκίνησε το πλήθος μέχρι δακρύων. Με βάση ιστορικούς, και οι δύο πλευρές ( ο δολοφόνος και το ακροατήριο) μοιράστηκαν πραγματικά γνήσια αισθήματα. Έτσι ο δολοφόνος επανεισήχθη στην κοινωνία. Το Μεσαίωνα, μια κοινή αφοσίωση και ένα κοινό όραμα για τον κόσμο ένωνε τους ανθρώπους και έκανε σχεδόν αδύνατο για οποιονδήποτε να πιστέψει πως ο Gilles de Rais υποκρινόταν. Υπήρχε μια μικρή μειοψηφία απίστων στην Ευρώπη, αλλά ο «αθεϊσμός» δεν υπήρχε κοινωνικά. Μια κοινή πίστη σε ένα μεταβατικό ον (Θεό) ήταν η συνθήκη για την κοινωνική επαναφομοίωση του αποκλίνοντος (που έπρεπε έτσι κι αλλιώς να θανατωθεί για να βρει η κοινωνία ξανά την αρμονία με τον εαυτό της). Επίσης τότε, τέτοιες πράξεις μπορούσαν να διενεργηθούν μόνο από έναν άνδρα ο οποίος από γεννήσεως βρισκόταν υψηλότερα από τους άλλους: ο Gilles de Rais ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες της Βρετανίας, όχι ένας κατά συρροή δολοφόνος του ΧΧΙ αιώνα. Τώρα οι μέρες της μαζικής θρησκευτικής κοινότητας πέρασαν. Μια μελλοντική ανθρώπινη κοινωνία θα ένωνε τους ανθρώπους μέσα από την εσωτερική πραγματικότητα των ζωών τους, χάρη σε κάτι βιωμένο μεταξύ τους σ’ αυτόν τον κόσμο και αναγνωριζόμενο σαν τέτοιο, χωρίς την ανάγκη για έναν εξωτερικό ενοποιητικό παράγοντα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: